پروانه های بی پروا
9am : حدود 1ماه هست که تب کنگو ، مشهد شایع شده و کمتر از یک هفته هست که به مردم عادی هم اطلاع رسانی کردن اما مثل بمب بین مردم منفجر شده ! همه جا حرف از تب کنگو هست . اتوبوس ، بیمارستان ، تاکسی ، فروشگاه ها و ... از هرجایی که عبور کردم یک نفر بود که راجع به تب کنگو برای کنار دستیش صحبت می کرد 12:11pm : وای خدا جون ! حواسم نبود اتوبوس رو اشتباه سوار شدم ! یهو به خودم اومدم دیدم که نزدیک فرودگاه هستم ! 12:50pm : دارم از زیر گذر حرم آقا (ع) عبور می کنم . دلم حرم می خواد . دلم یه جرعه آب از سقا خونه می خواد 1:47pm : دوستان میگن بیمارستان 17 شهریور یه جورایی مثلا قرنطینه هست . (تب کنگو اونجا دیده شده ) ... من از شنبه قراره برم بخش دیالیز همین بیمارستان !
به قول زهره احتیاطا حلال بفرمایید !
نویسندگان وبلاگ :
مهندس (کارشناس ارشد زراعت)[2]
پرستار (دانشجوی کارشناسی پرستاری)[93]
نام این وبلاگ از شعر پروانه بی پروا، سروده عطار نیشابوری ، شاعر و عارف بزرگ ایرانی گرفته شده و دلیل انتخاب این نام به جهت هدف بزرگی هست که من و همسرم برای زندگی خودمون انتخاب کردیم... . این وبلاگ قبلا اینطوری نبود و بیشتر نکات و چیزایی رو می نوشتم که خودم یاد داشتم و دلم می خواست به دیگران هم یاد بدم . اما دیگه اینطوری نیست . من به یک همزبون احتیاج دارم که بتونم هر چی توی دلم هست بگم . به خاطر همین این وبلاگ تبدیل شد به یک دفتر خاطرات که لحظه به لحظه زندگیم و افکارم رو توی دلش نگه می داره .
